Τα τελευταία χρόνια έχουμε δει να αλλάζουν τόσα πολλά για όλους μας, που ούτε εμείς οι ίδιοι μπορούμε να θυμηθούμε πως ήταν η ζωή μας την εποχή που οι λέξεις μνημόνιο, επιστράτευση, απολύσεις και εξαθλίωση δεν αποτελούσαν αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητάς μας. Χθες η κυβέρνηση με πραξικοπηματικό τρόπο, και με μεθόδους που παραπέμπουν σε εποχές χούντας αποφάσισε να στείλει πάνω από δυόμιση χιλιάδες εργαζόμενους της ΕΡΤ στην ανεργία ή αλλιώς να αναγκάσει πάνω από δύομιση χιλιάδες οικογένειες να ζήσουν στα όρια της εξαθλίωσης. Η ίδια κυβέρνηση πριν ένα μήνα ανάγκαζε τους καθηγητές μας να μην απεργήσουν, κηρύσσοντας επί της ουσίας παράνομο τον αγώνα τους.

Πώς, όμως, είναι δυνατόν να είναι παράνομος ένας αγώνας ενάντια στην εξαθλίωση των σχολείων και της δημόσιας παιδείας και από την άλλη μεριά, να είναι νόμιμη μια απόφαση που στέλνει τόσο κόσμο στην ανεργία και βάζει λουκέτο στη δημόσια ενημέρωση; Γιατί οι αγώνες ενάντια στην πολιτική που μας φέρνει να ζούμε κάτω από τέτοιες συνθήκες είναι παράνομοι και άδικοι; Εν τέλει κάτι είναι δίκαιο και νόμιμο όταν εκφράζει τις κυβερνήσεις και τους σκοπούς που εξυπηρετούν ή όταν εκφράζει τα κομμάτια της κοινωνίας που δε βλέπουν τον εαυτό τους στη νέα τάξη πραγμάτων που δημιουργείται; Εμείς έχουμε μάθει να αναγνωρίζουμε το δίκαιο και το νόμιμο με πραγματικά κριτήρια και όχι με το συμφέρον. Έχουμε μάθει πως το δίκιο βρίσκεται στον αγώνα για μια διαφορετική ζωή με αξιοπρέπεια, που δεν θα την ελέγχει η εκάστοτε κυβέρνηση. Αυτά μας τα έμαθαν οι δίκαιοι και νόμιμοι για εμάς, αγώνες του προηγούμενου διαστήματος  όπως ο αγώνας των εργαζομένων στο μετρό, ο αγώνας των καθηγητών μας, και τώρα ο αγώνας των εργαζομένων στην ΕΡΤ. Αυτοί οι αγώνες βρήκαν εμάς τους μαθητές στο πλευρό τους, και θα μας ξαναβρούν όποτε και όπου ξεσπάσουν ξανά. Γιατί είμαστε έτοιμοι για τους δικούς μας νόμιμους και δίκαιους αγώνες.

Στη σημερινή Ελλάδα της εξαθλίωσης, συγκρούονται δύο κόσμοι. Από τη μια μεριά βρίσκεται ο “κόσμος των λίγων”, της κυβέρνησης, του ΔΝΤ, της ΕΕ που μας καταπιέζουν όλο και περισσότερο και ξεπουλάνε χωρίς ενδοιασμούς ό,τι δημόσιο έχει απομείνει και των φασιστών της ΧΑ που στηρίζουν το ξεπούλημα της ΕΡΤ. Στην άλλη μεριά βρίσκεται ο κόσμος μας. Βρισκόμαστε όλοι εμείς, οι μαθητές, οι φοιτητές, οι εργαζόμενοι και οι άνεργοι, που βλέπουμε το παρόν μας και τις ανάγκες μας να καταστρέφονται μπροστά στα μάτια μας, που βλέπουμε τους γονείς μας να μένουν άνεργοι, που νιώθουμε πως τα όνειρά μας δε χωράνε και δεν πρόκειται να πραγματοποιηθούν μέσα στα στενά όρια της υποταγής. Αυτοί οι 2 κόσμοι δεν μπορούν να υπάρξουν μαζί. Εμείς είμαστε έτοιμοι να δώσουμε μάχη για να φέρουμε τον κόσμο μας στο προσκήνιο. Μάχη στο πλάι των εργαζόμενων που ξεσηκώθηκαν  και των εργαζόμενων που θα ξεσηκωθούν. Μάχη ενάντια σε όσους αυτή τη στιγμή στέλνουν ένας στους δύο νέους στην ανεργία και σε όσους αναγκάζουν τους γονείς μας να χάσουν την αξιοπρέπεια τους. Μάχη για να ξαναβρούμε όλοι το χαμόγελό μας, γιατί ο δικός μας κόσμος δεν χωράει άλλα λυπημένα πρόσωπα. Αν μέσα σε τόσο λίγο καιρό έχει αλλάξει τόσο πολύ η ζωή μας και αυτήν την αλλαγή την έφερε ο “κόσμος των λίγων”, φανταστείτε τι αλλαγές μπορεί να φέρει ο δικός μας κόσμος, ο “κόσμος των πολλών”, αν πραγματικά το θελήσει.

Δεν θα ανεχτούμε να γίνουμε οι αυριανοί εξαθλιωμένοι άνεργοι. Γιατί έχουμε ήδη διαλέξει να γίνουμε οι αυριανοί εργαζόμενοι του μετρό και της ΕΡΤ, οι αυριανοί καθηγητές και χαλυβουργοί. Γιατί διαλέξαμε να γίνουμε αυτοί, που θα βάλουν ένα τέλος στην πραγματικότητα της εξαθλίωσης.