ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΤΟΥ ΗΡΩΙΣΜΟΥ

Ήδη από το Φλεβάρη του 73 η κατάληψη της Νομικής σχολής είχε δείξει πως η κοινωνία έφτανε με γοργά βήματα στο σημείο της έκρηξης. Το αστυνομικό κράτος με τη στέρηση των πολιτικών και συνδικαλιστικών ελευθεριών, τις διώξεις, τις παρακολουθήσεις, τα βασανιστήρια και τις εξορίες, είχε συμπιέσει στον απόλυτο βαθμό το ελατήριο της λαϊκής αντοχής.
Η διαρκής επιδείνωση του βιοτικού επιπέδου της εργατικής τάξης στο κατώφλι της διεθνούς οικονομικής κρίσης, ήδη είχε οδηγήσει στο ξέσπασμα απεργιών, με σημαντικότερη αυτή στον ΗΛΠΑΠ και διαρκώς τροφοδοτούσε την αγανάκτηση που αισθάνονταν ιδιαίτερα οι νέοι από τη δράση της συμμορίας των καραβανάδων έμμισθων σωτήρων του καπιταλισμού. Άλλωστε ιστορικά η νεολαία με τον αυθορμητισμό και τον ενθουσιασμό της πάντα αποτελούσε το βαρόμετρο και την πρωτοπορία στη διαδικασία των κοινωνικών αλλαγών.
Στις 14 Νοέμβρη εκατοντάδες νέοι κατέλαβαν το Πολυτεχνείο με αρχικό αίτημα την κατάργηση των εκπαιδευτικών μέτρων της «μετριοπαθούς» χουντικής κυβέρνησης Μαρκεζίνη, που επιχειρούσε να ελέγξει ακόμα πιο ασφυκτικά τη φοιτητική ζωή, αναβάλλοντας τις εκλογές στις σχολές και διορίζοντας η ίδια την ηγεσία των Διοικητικών Συμβουλίων. Γρήγορα ο αγώνας εξέφρασε το σύνολο της αναπτυσσόμενης ριζοσπαστικής κοινωνικής διάθεσης και έδωσε διέξοδο στα γενικευμένα αντιχουντικά και αντιιμπεριαλιστικά αισθήματα των μαζών, λαμβάνοντας χαρακτήρα πολιτικό και κοινωνικό.
Τα κεντρικά συνθήματα της εξέγερσης «Κάτω η Χούντα», «Έξω το ΝΑΤΟ», «Γενική Απεργία», «Ενότητα φοιτητών εργατών» μεταφέρονταν σε κάθε γωνιά της Αθήνας με προκηρύξεις, αφίσες, αλλά κυρίως από τον ραδιοσταθμό σύμβολο που εγκατέστησαν στο Πολυτεχνείο οι φοιτητές. Στο χώρο του Πολυτεχνείου έγιναν κοινές συνελεύσεις φοιτητών εργατών και αναπτύχθηκαν θαυμαστά δείγματα άμεσης δημοκρατίας και αυτό-οργάνωσης.
Η είσοδος των τανκς στο Πολυτεχνείο τις πρώτες πρωινές ώρες της 17ης Νοέμβρη και τα αδιάκριτα πυρά των ελεύθερων σκοπευτών ψυχρών δολοφόνων του αστυνομικού κράτους που τις επόμενες ώρες εξόντωσαν δεκάδες ανθρώπους, χωρίς να εξαιρούν ακόμα και τραυματίες που μεταφέρονταν στα νοσοκομεία ή και αθώα βρέφη, μετέτρεψαν τον αγώνα σε ηρωική θυσία, φανερώνοντας παράλληλα την αδυναμία των στρατοκρατών και των πατρώνων τους να διατηρήσουν με ειρηνικά μέσα στη ζωή το αντιδραστικό καθεστώς τους και να συγκαλύψουν την απάνθρωπη φύση του.